Toplumların hafızası, binaların görkeminde değil; sokaktaki edepte, komşuluktaki hürmette ve ocaklarda tüten vatan sevgisinde saklıdır.
Bir zamanlar "büyüklere saygı, küçüklere sevgi" düsturu bir slogan değil, günlük hayatın bizzat kendisiydi.
Anaların duası, babaların vakur duruşu, gençlerin geleneklerine sıkı sıkıya bağlılığı bu toprakların harcıydı.
Okullara adım atarken söylenen "Eti senin, kemiği benim" sözü; sadece öğretmene duyulan derin güveni değil, aynı zamanda toplumun ortak bir ahlak inşasına olan inancını simgelerdi.
Ne var ki, tarihin kırılma noktalarında "özgürlük" vaatleriyle yola çıkan anlayışlar, zamanla bu köklü mirası aşındırmaya başladı.
Sultan Abdülhamid döneminden bu yana süratle değişen toplumsal dengeler, modernleşme adı altında kendi değerlerimizden kopuşu beraberinde getirdi.
Heyhat ki, o eski edep ve sarsılmaz ahlak dokusu gün geçtikçe aranan bir özleme dönüştü.
Bugün tabloya baktığımızda, aile kurumunun sarsıldığı, televizyon ekranlarındaki gündüz kuşağı programlarının toplumsal mahremiyeti zedelediği ve bireyselleşmenin getirdiği yalnızlaşmayla bağımlılık sorunlarının arttığı bir gerçeklikle karşı karşıyayız.
İçi doldurulmamış diplomalarla mezun olan nesiller, bilgiyle donanmak yerine derinlikten uzak bir eğitim sürecinin çıktısı haline gelebiliyor.
İşte tam da bu noktada toplum, geçmişin güçlü figürlerini ve fikir insanlarını yeniden hatırlıyor.
Muhsin Yazıcıoğlu'nun temsil ettiği ilkeli ve cesur adanmışlık ile Necmettin Erbakan'ın vurguladığı teknolojik ve zihni bağımsızlık vizyonu; bugün tam bağımsız, kendi ayakları üzerinde duran ve ahlaki değerlerini koruyan bir Türkiye özlemiyle yeniden gündeme geliyor.
Bir "Babayiğit" Beklentisi
Bugün bu bozuk düzene "dur" diyecek, gidişata çomak sokacak bir babayiğit bekleniyor bu milletin dört bir yanından.
*Muhsin Yazıcıoğlu gibi davasına sevdalı Alperenler aranıyor;
*Erbakan gibi ferasetli, kafalı, yerli ve milli duruş sergileyen lider ruhlar özleniyor.
Tam bağımsız, özüne dönebilen, ahlakı ve irfanı yeniden kuşanmış bir Türkiye için; el ele verip bu gidişata "yeter" demenin vakti çoktan gelmiştir.
Kaybettiğimiz değerleri yeniden
Çözüm, geçmişin güzel hatıralarına ağıt yakmakta değil; o değerleri günümüz dünyasının icaplarıyla birleştirerek geleceğe taşımaktadır.
Tam bağımsız ve müreffeh bir toplum; ancak aile yapısını koruyarak, eğitimi bilgi ve ahlakla bütünleştirerek ve ortak değerler etrafında kenetlenerek mümkündür.