Zaman değişirken sadece şehirlerimiz değil, değerlerimiz de değişti.
Bir zamanlar aynı mahallenin ekmeğini paylaşan, cenazesinde ağlayan, düğününde sevinen insanlar; bugün aynı apartmanda birbirinin adını bile bilmeden yaşamaya başladı.
Modern hayat bize birçok konfor sundu, fakat bazı insani hasletleri de sessizce elimizden aldı.
Eskiden kapılar kilitlerden önce güvenle korunurdu.
Bir evde yemek pişince komşuya da tabak ayrılır, mahalledeki yaşlıların ihtiyaçları sorulur, yetimlerin başı okşanırdı. İnsan, insanın sığınağıydı.
Bugün ise farklı bir manzarayla karşı karşıyayız.
Sokaklarda gördüğümüz bir kediye veya köpeğe karşı gösterdiğimiz şefkati, çoğu zaman yanı başımızdaki yalnız bir insana göstermekte zorlanıyoruz.
Elbette hayvanlara merhamet göstermek, onları korumak ve ihtiyaçlarını karşılamak vicdanın gereğidir.
Ancak merhametin terazisi şaştığında ortaya düşündürücü bir tablo çıkmaktadır.
Bir kap mama bırakırken sevinen insan, bazen aylarca kapısını çalmadığı yaşlı komşusunu unutabiliyor.
Sosyal medyada bir hayvan için yüzlerce paylaşım yapan kişiler, ekonomik sıkıntı yaşayan bir aileyi görmezden gelebiliyor.
Oysa bizim medeniyet anlayışımızda merhamet yarışmazdı; insanı da, hayvanı da, ağacı da aynı vicdan kuşatırdı.
Ecdat, kuşlar için camilere yuvalar yaparken, yoksullar için imarethaneler de kuruyordu.
Yaralı leyleği tedavi ederken, ihtiyaç sahibini de koruyordu.
Çünkü onların nazarında merhamet bölünmezdi.
Bugün asıl kaybettiğimiz şey belki de budur:
*Hayvan sevgisini korurken insan sevgisini ihmal etmemek,
*Doğayı savunurken aile bağlarını unutmamak,
*Uzaklardaki meselelerle ilgilenirken kapı komşusunun hâlini sormayı ihmal etmemek,
*Görünür iyiliklerle övünürken sessiz fedakârlıkları terk etmemek.
Merhametin gerçek ölçüsü, sevgiyi bir alana sıkıştırmadan bütün mahlûkata yayabilmektir.
İnsan da Allah'ın emanetidir, hayvan da.
Aç bir kediyi doyurmak ne kadar kıymetliyse, yalnız bir ihtiyarın kapısını çalmak da o kadar kıymetlidir.
Belki de geleceğe bırakacağımız en değerli not şudur;
Hayvanları sevmeyi öğrendik, fakat birbirimizi sevmeyi ihmal etmeyelim.
Çünkü güçlü toplumlar sadece sokaklarındaki canlılara değil, birbirlerinin kalplerine de sahip çıkan insanların omuzlarında yükselir.
"Bir komşunun ışığı sönmüşse, bütün mahalle karanlıktadır. "Bu gerçeği yeniden hatırlamanın vakti gelmedi mi?