Bugün bir tuşla dünyanın öbür ucundaki sese ulaşıyor, aradığımız her bilgiye saniyeler içinde erişebiliyoruz.
Evlerimiz daha konforlu, imkânlarımız dünden katbekat fazla. Fakat içten içe hepimizin dilinde aynı buruk iç çekiş var: "Hey gidi günler..."
Peki, gerçekten neyi özlüyoruz? Çocukluğumuzun yokluklarını mı, yoksa o yokluğun içinde ışıl ışıl parlayan samimiyeti, hürmeti ve aile sıcaklığını mı?
Bizler, gaz lambasının sarı ve titrek ışığında büyüyen bir nesiliz. İmkânlarımız dardı belki ama gönül soframız bugünün akıllı binalarından çok daha genişti.
O evlerin en büyük zenginliği ise başımızda birer kale gibi duran ana ve babalarımızdı.
Babam, Havza Merkez Camii'nin saygıdeğer imamı Abdurrahman Uzunoğlu idi.
Sadece minberde vaaz veren bir din görevlisi değil; ilçenin derdiyle dertlenen, kapısını çalan hiçbir muhtacı eli boş çevirmeyen, adaletiyle sağcının da solcunun da saygısını kazanmış bir gönül insanıydı.
1980 ihtilalinin o fırtınalı, kardeşin kardeşe düşman edildiği karanlık yıllarında, bizleri sokakların kör kavgalarından ve siyasi tuzaklardan bir kalkan gibi koruyan yine onun o birleştirici, ferasetli duruşuydu.
Biz onun evlatları olarak "Hocanın çocuğu" ağırlığını hep omuzlarımızda taşıdık.
O odaya girdiğinde sofrada bile olsak ayağa kalkardık; bu bir korku değil, yürekten taşan derin bir edep ve muhabbetti.
Annem Ulbiye Uzunoğlu ise tam anlamıyla vakur bir Osmanlı hanımefendisiydi.
Bir imam eşine yaraşır edebi, evi çekip çeviren dirayeti ve ailesinin itibarını gözü gibi koruyan zarafetiyle hanelerimizin gizli direğiydi.
Sabahın seherinde babam camiye gittiğinde, annemin dizinin dibine kıvrılıp aldığım o huzur kokusu, bugün dünyanın hiçbir lüksünde bulunmuyor.
Bugün her ikisi de ebediyete irtihal etti. Aradan ne kadar zaman geçerse geçsin, isimleri her anıldığında boğazımda bir düğüm, gözlerimde bir nem belirir.
Her bayram arifesinde kabirleri başında durduğumda, o mütevazı evin bereketi film şeridi gibi geçer gözlerimin önünden.
Bugün dönüp etrafımıza baktığımızda ise yüreğimiz burkuluyor. Şimdiki gençlerimiz sokak çatışmalarından belki uzak ama dijital dünyanın amaçsızlığı, ekran bağımlılığı ve manevi boşluğun pençesinde.
Gençliğin bir kısmında hayata karşı derin bir bezginlik, geleceğe dair bir hissizlik var.
Daha da acısı; evlatları için saçını süpürge eden anne babaların, ömürlerinin son demlerinde bir başlarına yalnızlığa terk edilişine şahit oluyoruz.
Şunu unutmamak gerekir: Bir millet yalnızca gökdelenlerle, teknolojik aletlerle ya da ekonomik rakamlarla kalkınmaz. Bir toplumu ayakta tutan asıl harç; inançlı, köklerine bağlı, büyüklerine hürmeti ibadet sayan ahlaklı nesillerdir.
Dün gaz lambasının aydınlattığı o odalar, aslında bugünün ışıl ışıl caddelerinden çok daha aydınlıktı.
Çünkü orada vefa vardı, edep vardı, Abdurrahman Hoca'nın adaleti ve Ulbiye Hanım'ın merhameti vardı.
Rabbim başta kıymetli anne ve babam olmak üzere tüm geçmişlerimize rahmet eylesin.
Mekânları çünkeş, makamları âli olsun. Bize düşen; onların bıraktığı o tertemiz insanlık mirasını ve güzel ahlakı kirletmeden geleceğe taşımaktır.