Zevkli ve bir o kadar da ilginç bir karşılaşma izledik.
Bir başka açıdan bakarsak, bu sezon Samsunspor’un ortaya koyduğu futbol ilk kez bu kadar keyif verdi. Mücadele azmini sahaya yansıtan, kazanmak isteyen ve bunun için savaşan bir takım izledik.
İlginçti; çünkü ofsayt kokan gol ve verilmeyen penaltı kararlarıyla hakem yönetimi maça damgasını vurdu. Daha da ilginci, ligin lideri oyun anlamında Samsunspor karşısında adeta acze düştü.
O kadar çok gol pozisyonuna girdik ki sayısını tutamadım.
Şimdi insan neye sevineceğini, neye üzüleceğini bilemiyor. Bu kadar çok pozisyon üretmemize mi sevinelim, yoksa bulduğumuz fırsatları değerlendiremememize mi üzülelim?
Topu biz oynadık, puanı rakip aldı.
Aslında maçın özeti tam da bu!
Sekongo, Souza ve Ohlenschlaeger’den ilk kez takıma bu kadar fazla katkı aldık. Bunu, oyuncular arasındaki uyum sorununun aşılmaya başlaması olarak mı değerlendirmeli, yoksa Nenad Bjelica’nın takıma ve oyunculara dokunuşunun sonucu olarak mı görmeli, bilemedim.
Her geçen maç kalitesini biraz daha ortaya koyan Elliot Watt, bu kez de “Aman nazar değmesin!” dedirtecek bir performans sergiledi. Mendes, Tomasson ve Coulibaly de çalışkanlıklarıyla öne çıkan isimlerdi.
Bayo nihayet ilk golüyle tanıştı. Umarım bu golün devamı gelir ve takımına daha fazla katkı sağlar.
Sonuç ne olursa olsun, Samsunspor takım olarak iyi oynadı ve puanı hak eden bir mücadele ortaya koydu. Ancak futbolun acı gerçeği bir kez daha karşımıza çıktı: İyi oynamak yetmiyor, attığınız gollerle bunu skora da yansıtmanız gerekiyor.
Bir de Bilal Bayazıt…
Kaleciliği bir yana, topu oyuna sokma konusunda ciddi eksikleri var. Bu kadar belirgin bir sorun nasıl gözden kaçıyor? Kaleci antrenörü bu eksiklikleri hiç mi görmüyor, hiç mi oyuncusuna bu konuda çalışma yaptırmıyor?
Bir takımın gelişmesi, yalnızca sahadaki oyuncuların performansıyla olmaz. Eksiklerin görülmesi ve giderilmesi de teknik ekibin sorumluluğudur.
Samsunspor bu kez futboluyla umut verdi. Keşke ortaya koyduğu oyunun karşılığını tabelaya da yansıtabilseydi.