50 yıl önce Trabzon Yalı, Kurtuluş ve Hızır Bey Mahallelerinde hemen hemen her evde dokuma tezgahları vardı.
Dokumacılar bir araya gelip Kemer altında Dokumacılar Kooperatifi kurmuşlardı.
Başına da polis emeklisi Kazım Efendiyi getirmişlerdi.
O zamanlar Boztepe’deki Amerikan askerleri, Erdoğdu Şarkışla’daki askerler bugünkü Ortahisar belediyesinin bulunduğu yerdeki Polis Mektebi bu Kooperatifte dokunan atlet, fanila ve iç don satın alırlardı.
Bu şehirde kadınlar üretiyorlar erkekler satıyorlardı.
Nüfusun %80’i köylerde yaşıyor idi ve üretime katkıda bulunuyorlardı. 715.000 nüfusun 600.000’i köylerde yaşıyordu.
115.000’i şehirde yaşıyordu.
Bugün ise 787.000 nüfusun 387.000’i yalnız Ortahisar ilçesinde yaşıyor, diğer il ilçe merkezlerine baktığınızda nüfusun 500.000’i şehir merkezinde yaşadığını görürsünüz.
40 yıl önce bir grup iş adamı bir araya gelip Kuzey Mobilya ve Kuzey Süngeri kurdular.
Ardından Kalkınma Bankası ile ortak Trabzon Giyim Sanayi’sini kurdular. İnegöl’de Mobilya’nın (M)’si yok iken Trabzon’da mobilya Sanayi ardından Kalkma Bankası ile ortak Trabzon Giyim Sanayi kurulmuş yüzlerce işçi çalıştırılıyordu.
Sonra da sırayla hepsini batırdılar.
Son 20 yıla geldiğimizde Çimento Fabrikası, Trabzon Limanı, Türk Telekom, TEDAŞ satıldı.
Yüzlerce işçi kapının önüne kondu.
Fiskobirlik, Köy Hizmetleri Bölge ve İl Müdürlüğü, İl Özel İdaresi, Zirai Donatım Kurumu Bölge Müdürlüğü kapatıldı ve yüzlerce işçi kapının önüne konuldu.
Bu çalışanlar bu şehirde yaşıyorlardı, buradaki bakkaldan, marketten mağazalardan alışveriş yapıyorlardı.
Bu şehirde işsizlikten genci yaşlısı herkes göçe zorlandı.
3 Kasım 2002’de 8 Milletvekili çıkartan Trabzon şimdi 6 Milletvekili çıkartıyor.
1975 genel nüfus sayımında Trabzon’un genel nüfusu 715.000 iken aynı yıl İstanbul’un nüfusu 1.715.000 idi.
Bugün Trabzon’un nüfusu 787.000, İstanbul’un bugünkü kayıtlı nüfusu 17.500.000.
Anlayana sivrisinek saz anlamayana davul zurna az bile…